Conjugation of dolec
ˈdɔ.lɛt͡ssecond-person singular imperative of dolecieć Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | dolec |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | doległem |
| ty | doległeś |
| on / ona / ono | doległ |
| my | dolegliśmy |
| wy | dolegliście |
| oni / one | dolegli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | doległam |
| ty | doległaś |
| on / ona / ono | doległa |
| my | doległyśmy |
| wy | doległyście |
| oni / one | doległy |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | doległo |
Czas przyszły
| ja | dolegnę |
| ty | dolegniesz |
| on / ona / ono | dolegnie |
| my | dolegniemy |
| wy | dolegniecie |
| oni / one | dolegną |
Tryb rozkazujący
| ty | dolegnij |
| my | dolegnijmy |
| wy | dolegnijcie |