Conjugation of dobruchać
dɔˈbru.xat͡ɕto be appeased (to become placated or pacified) Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dobruchać |
Czas teraźniejszy
| ja | dobrucham |
| ty | dobruchasz |
| on / ona / ono | dobrucha |
| my | dobruchamy |
| wy | dobruchacie |
| oni / one | dobruchają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dobruchałem |
| ty | dobruchałeś |
| on / ona / ono | dobruchał |
| my | dobruchaliśmy |
| wy | dobruchaliście |
| oni / one | dobruchali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dobruchałam |
| ty | dobruchałaś |
| on / ona / ono | dobruchała |
| my | dobruchałyśmy |
| wy | dobruchałyście |
| oni / one | dobruchały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dobruchało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dobruchał |
| ty | będziesz dobruchał |
| on / ona / ono | będzie dobruchał |
| my | będziemy dobruchali |
| wy | będziecie dobruchali |
| oni / one | będą dobruchali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dobruchała |
| ty | będziesz dobruchała |
| on / ona / ono | będzie dobruchała |
| my | będziemy dobruchały |
| wy | będziecie dobruchały |
| oni / one | będą dobruchały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dobruchało |
Tryb rozkazujący
| ty | dobruchaj |
| my | dobruchajmy |
| wy | dobruchajcie |