Conjugation of czknąć
ˈt͡ʂknɔɲt͡ɕwydać ustami charakterystyczny dźwięk na skutek skurczu przepony; aspekt dokonany od: czkać Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | czknąć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | czknąłem |
| ty | czknąłeś |
| on / ona / ono | czknął |
| my | czknęliśmy |
| wy | czknęliście |
| oni / one | czknęli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | czknęłam |
| ty | czknęłaś |
| on / ona / ono | czknęła |
| my | czknęłyśmy |
| wy | czknęłyście |
| oni / one | czknęły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | czknęło |
Czas przyszły
| ja | czknę |
| ty | czkniesz |
| on / ona / ono | czknie |
| my | czkniemy |
| wy | czkniecie |
| oni / one | czkną |
Tryb rozkazujący
| ty | czknij |
| my | czknijmy |
| wy | czknijcie |