Conjugation of burczeć
ˈbur.t͡ʂɛt͡ɕo brzuchu, jelitach: wydawać specyficzny dźwięk Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | burczeć |
Czas teraźniejszy
| ja | burczę |
| ty | burczysz |
| on / ona / ono | burczy |
| my | burczymy |
| wy | burczycie |
| oni / one | burczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | burczałem |
| ty | burczałeś |
| on / ona / ono | burczał |
| my | burczeliśmy |
| wy | burczeliście |
| oni / one | burczeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | burczałam |
| ty | burczałaś |
| on / ona / ono | burczała |
| my | burczałyśmy |
| wy | burczałyście |
| oni / one | burczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | burczało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę burczał |
| ty | będziesz burczał |
| on / ona / ono | będzie burczał |
| my | będziemy burczeli |
| wy | będziecie burczeli |
| oni / one | będą burczeli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę burczała |
| ty | będziesz burczała |
| on / ona / ono | będzie burczała |
| my | będziemy burczały |
| wy | będziecie burczały |
| oni / one | będą burczały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie burczało |
Tryb rozkazujący
| ty | burcz |
| my | burczmy |
| wy | burczcie |