Conjugation of afrontować
a.frɔnˈtɔ.vat͡ɕczynić komuś afront, uchybiać, znieważać Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | afrontować |
Czas teraźniejszy
| ja | afrontuję |
| ty | afrontujesz |
| on / ona / ono | afrontuje |
| my | afrontujemy |
| wy | afrontujecie |
| oni / one | afrontują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | afrontowałem |
| ty | afrontowałeś |
| on / ona / ono | afrontował |
| my | afrontowaliśmy |
| wy | afrontowaliście |
| oni / one | afrontowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | afrontowałam |
| ty | afrontowałaś |
| on / ona / ono | afrontowała |
| my | afrontowałyśmy |
| wy | afrontowałyście |
| oni / one | afrontowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | afrontowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę afrontował |
| ty | będziesz afrontował |
| on / ona / ono | będzie afrontował |
| my | będziemy afrontowali |
| wy | będziecie afrontowali |
| oni / one | będą afrontowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę afrontowała |
| ty | będziesz afrontowała |
| on / ona / ono | będzie afrontowała |
| my | będziemy afrontowały |
| wy | będziecie afrontowały |
| oni / one | będą afrontowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie afrontowało |
Tryb rozkazujący
| ty | afrontuj |
| my | afrontujmy |
| wy | afrontujcie |