HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← surrumpo — definition

Conjugation of surrumpo

Regular CEFR B2
[sʊrˈrʊm.poː]

to break (off) below Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego surrumpō
tū surrumpis
is / ea / id surrumpit
nōs surrumpimus
vōs surrumpitis
eī / eae / ea surrumpunt
Indicātīvus imperfectum
ego surrumpēbam
tū surrumpēbās
is / ea / id surrumpēbat
nōs surrumpēbāmus
vōs surrumpēbātis
eī / eae / ea surrumpēbant
Indicātīvus futūrum
ego surrumpam
tū surrumpēs
is / ea / id surrumpet
nōs surrumpēmus
vōs surrumpētis
eī / eae / ea surrumpent
Indicātīvus perfectum
ego surrūpī
tū surrūpistī
is / ea / id surrūpit
nōs surrūpimus
vōs surrūpistis
eī / eae / ea surrūpērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego surrūperam
tū surrūperās
is / ea / id surrūperat
nōs surrūperāmus
vōs surrūperātis
eī / eae / ea surrūperant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego surrūperō
tū surrūperis
is / ea / id surrūperit
nōs surrūperimus
vōs surrūperitis
eī / eae / ea surrūperint
Coniūnctīvus praesēns
ego surrumpam
tū surrumpās
is / ea / id surrumpat
nōs surrumpāmus
vōs surrumpātis
eī / eae / ea surrumpant
Coniūnctīvus imperfectum
ego surrumperem
tū surrumperēs
is / ea / id surrumperet
nōs surrumperēmus
vōs surrumperētis
eī / eae / ea surrumperent
Coniūnctīvus perfectum
ego surrūperim
tū surrūperīs
is / ea / id surrūperit
nōs surrūperīmus
vōs surrūperītis
eī / eae / ea surrūperint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego surrūpissem
tū surrūpissēs
is / ea / id surrūpisset
nōs surrūpissēmus
vōs surrūpissētis
eī / eae / ea surrūpissent
Imperātīvus praesēns
tū surrumpe
vōs surrumpite
Imperātīvus futūrum
tū surrumpitō
is / ea / id surrumpitō
vōs surrumpitōte
eī / eae / ea surrumpuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— surrumpere
Īnfīnītīvus perfectum
— surrūpisse
Īnfīnītīvus futūrum
— surruptūrum esse
Participium praesēns
— surrumpēns
Participium futūrum
— surruptūrus
Gerundium (genitīvus)
— surrumpendī
Gerundium (datīvus)
— surrumpendō
Gerundium (accūsātīvus)
— surrumpendum
Gerundium (ablātīvus)
— surrumpendō
Supīnum (accūsātīvus)
— surruptum
Supīnum (ablātīvus)
— surruptū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego surrumpor
tū surrumperis
is / ea / id surrumpitur
nōs surrumpimur
vōs surrumpiminī
eī / eae / ea surrumpuntur
Indicātīvus imperfectum
ego surrumpēbar
tū surrumpēbāris
is / ea / id surrumpēbātur
nōs surrumpēbāmur
vōs surrumpēbāminī
eī / eae / ea surrumpēbantur
Indicātīvus futūrum
ego surrumpar
tū surrumpēris
is / ea / id surrumpētur
nōs surrumpēmur
vōs surrumpēminī
eī / eae / ea surrumpentur
Coniūnctīvus praesēns
ego surrumpar
tū surrumpāris
is / ea / id surrumpātur
nōs surrumpāmur
vōs surrumpāminī
eī / eae / ea surrumpantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego surrumperer
tū surrumperēris
is / ea / id surrumperētur
nōs surrumperēmur
vōs surrumperēminī
eī / eae / ea surrumperentur
Imperātīvus praesēns
tū surrumpere
vōs surrumpiminī
Imperātīvus futūrum
tū surrumpitor
is / ea / id surrumpitor
eī / eae / ea surrumpuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— surrumpī
Īnfīnītīvus perfectum
— surruptum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— surruptum īrī
Participium perfectum
— surruptus
Participium futūrum
— surrumpendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary