HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← surruo — definition

Conjugation of surruo

Regular CEFR B1
[ˈsʊr.ru.oː]

to overthrow or demolish Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego surruō
tū surruis
is / ea / id surruit
nōs surruimus
vōs surruitis
eī / eae / ea surruunt
Indicātīvus imperfectum
ego surruēbam
tū surruēbās
is / ea / id surruēbat
nōs surruēbāmus
vōs surruēbātis
eī / eae / ea surruēbant
Indicātīvus futūrum
ego surruam
tū surruēs
is / ea / id surruet
nōs surruēmus
vōs surruētis
eī / eae / ea surruent
Indicātīvus perfectum
ego surruī
tū surruistī
is / ea / id surruit
nōs surruimus
vōs surruistis
eī / eae / ea surruērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego surrueram
tū surruerās
is / ea / id surruerat
nōs surruerāmus
vōs surruerātis
eī / eae / ea surruerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego surruerō
tū surrueris
is / ea / id surruerit
nōs surruerimus
vōs surrueritis
eī / eae / ea surruerint
Coniūnctīvus praesēns
ego surruam
tū surruās
is / ea / id surruat
nōs surruāmus
vōs surruātis
eī / eae / ea surruant
Coniūnctīvus imperfectum
ego surruerem
tū surruerēs
is / ea / id surrueret
nōs surruerēmus
vōs surruerētis
eī / eae / ea surruerent
Coniūnctīvus perfectum
ego surruerim
tū surruerīs
is / ea / id surruerit
nōs surruerīmus
vōs surruerītis
eī / eae / ea surruerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego surruissem
tū surruissēs
is / ea / id surruisset
nōs surruissēmus
vōs surruissētis
eī / eae / ea surruissent
Imperātīvus praesēns
tū surrue
vōs surruite
Imperātīvus futūrum
tū surruitō
is / ea / id surruitō
vōs surruitōte
eī / eae / ea surruuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— surruere
Īnfīnītīvus perfectum
— surruisse
Īnfīnītīvus futūrum
— surrutūrum esse
Participium praesēns
— surruēns
Participium futūrum
— surrutūrus
Gerundium (genitīvus)
— surruendī
Gerundium (datīvus)
— surruendō
Gerundium (accūsātīvus)
— surruendum
Gerundium (ablātīvus)
— surruendō
Supīnum (accūsātīvus)
— surrutum
Supīnum (ablātīvus)
— surrutū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego surruor
tū surrueris
is / ea / id surruitur
nōs surruimur
vōs surruiminī
eī / eae / ea surruuntur
Indicātīvus imperfectum
ego surruēbar
tū surruēbāris
is / ea / id surruēbātur
nōs surruēbāmur
vōs surruēbāminī
eī / eae / ea surruēbantur
Indicātīvus futūrum
ego surruar
tū surruēris
is / ea / id surruētur
nōs surruēmur
vōs surruēminī
eī / eae / ea surruentur
Coniūnctīvus praesēns
ego surruar
tū surruāris
is / ea / id surruātur
nōs surruāmur
vōs surruāminī
eī / eae / ea surruantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego surruerer
tū surruerēris
is / ea / id surruerētur
nōs surruerēmur
vōs surruerēminī
eī / eae / ea surruerentur
Imperātīvus praesēns
tū surruere
vōs surruiminī
Imperātīvus futūrum
tū surruitor
is / ea / id surruitor
eī / eae / ea surruuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— surruī
Īnfīnītīvus perfectum
— surrutum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— surrutum īrī
Participium perfectum
— surrutus
Participium futūrum
— surruendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary