HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← subcumbo — definición

Conjugation of subcumbo

Regular CEFR B2
/[sʊpˈkʊm.boː]/

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego subcumbō
subcumbis
is / ea / id subcumbit
nōs subcumbimus
vōs subcumbitis
eī / eae / ea subcumbunt
Indicātīvus imperfectum
ego subcumbēbam
subcumbēbās
is / ea / id subcumbēbat
nōs subcumbēbāmus
vōs subcumbēbātis
eī / eae / ea subcumbēbant
Indicātīvus futūrum
ego subcumbam
subcumbēs
is / ea / id subcumbet
nōs subcumbēmus
vōs subcumbētis
eī / eae / ea subcumbent
Indicātīvus perfectum
ego subcubuī
subcubuistī
is / ea / id subcubuit
nōs subcubuimus
vōs subcubuistis
eī / eae / ea subcubuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego subcubueram
subcubuerās
is / ea / id subcubuerat
nōs subcubuerāmus
vōs subcubuerātis
eī / eae / ea subcubuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego subcubuerō
subcubueris
is / ea / id subcubuerit
nōs subcubuerimus
vōs subcubueritis
eī / eae / ea subcubuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego subcumbam
subcumbās
is / ea / id subcumbat
nōs subcumbāmus
vōs subcumbātis
eī / eae / ea subcumbant
Coniūnctīvus imperfectum
ego subcumberem
subcumberēs
is / ea / id subcumberet
nōs subcumberēmus
vōs subcumberētis
eī / eae / ea subcumberent
Coniūnctīvus perfectum
ego subcubuerim
subcubuerīs
is / ea / id subcubuerit
nōs subcubuerīmus
vōs subcubuerītis
eī / eae / ea subcubuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego subcubuissem
subcubuissēs
is / ea / id subcubuisset
nōs subcubuissēmus
vōs subcubuissētis
eī / eae / ea subcubuissent
Imperātīvus praesēns
subcumbe
vōs subcumbite
Imperātīvus futūrum
subcumbitō
is / ea / id subcumbitō
vōs subcumbitōte
eī / eae / ea subcumbuntō
Īnfīnītīvus praesēns
subcumbere
Īnfīnītīvus perfectum
subcubuisse
Īnfīnītīvus futūrum
subcubitūrum esse
Participium praesēns
subcumbēns
Participium futūrum
subcubitūrus
Gerundium (genitīvus)
subcumbendī
Gerundium (datīvus)
subcumbendō
Gerundium (accūsātīvus)
subcumbendum
Gerundium (ablātīvus)
subcumbendō
Supīnum (accūsātīvus)
subcubitum
Supīnum (ablātīvus)
subcubitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego subcumbor
subcumberis
is / ea / id subcumbitur
nōs subcumbimur
vōs subcumbiminī
eī / eae / ea subcumbuntur
Indicātīvus imperfectum
ego subcumbēbar
subcumbēbāris
is / ea / id subcumbēbātur
nōs subcumbēbāmur
vōs subcumbēbāminī
eī / eae / ea subcumbēbantur
Indicātīvus futūrum
ego subcumbar
subcumbēris
is / ea / id subcumbētur
nōs subcumbēmur
vōs subcumbēminī
eī / eae / ea subcumbentur
Coniūnctīvus praesēns
ego subcumbar
subcumbāris
is / ea / id subcumbātur
nōs subcumbāmur
vōs subcumbāminī
eī / eae / ea subcumbantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego subcumberer
subcumberēris
is / ea / id subcumberētur
nōs subcumberēmur
vōs subcumberēminī
eī / eae / ea subcumberentur
Imperātīvus praesēns
subcumbere
vōs subcumbiminī
Imperātīvus futūrum
subcumbitor
is / ea / id subcumbitor
eī / eae / ea subcumbuntor
Īnfīnītīvus praesēns
subcumbī
Īnfīnītīvus perfectum
subcubitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
subcubitum īrī
Participium perfectum
subcubitus
Participium futūrum
subcumbendus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary