HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← impetro — definición

Conjugation of impetro

Regular CEFR B1
/[ˈɪm.pɛ.troː]/

to accomplish, succeed Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego impetrō
impetrās
is / ea / id impetrat
nōs impetrāmus
vōs impetrātis
eī / eae / ea impetrant
Indicātīvus imperfectum
ego impetrābam
impetrābās
is / ea / id impetrābat
nōs impetrābāmus
vōs impetrābātis
eī / eae / ea impetrābant
Indicātīvus futūrum
ego impetrābō
impetrābis
is / ea / id impetrābit
nōs impetrābimus
vōs impetrābitis
eī / eae / ea impetrābunt
Indicātīvus perfectum
ego impetrāvī
impetrāvistī
is / ea / id impetrāvit
nōs impetrāvimus
vōs impetrāvistis
eī / eae / ea impetrāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego impetrāveram
impetrāverās
is / ea / id impetrāverat
nōs impetrāverāmus
vōs impetrāverātis
eī / eae / ea impetrāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego impetrāverō
impetrāveris
is / ea / id impetrāverit
nōs impetrāverimus
vōs impetrāveritis
eī / eae / ea impetrāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego impetrem
impetrēs
is / ea / id impetret
nōs impetrēmus
vōs impetrētis
eī / eae / ea impetrent
Coniūnctīvus imperfectum
ego impetrārem
impetrārēs
is / ea / id impetrāret
nōs impetrārēmus
vōs impetrārētis
eī / eae / ea impetrārent
Coniūnctīvus perfectum
ego impetrāverim
impetrāverīs
is / ea / id impetrāverit
nōs impetrāverīmus
vōs impetrāverītis
eī / eae / ea impetrāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego impetrāvissem
impetrāvissēs
is / ea / id impetrāvisset
nōs impetrāvissēmus
vōs impetrāvissētis
eī / eae / ea impetrāvissent
Imperātīvus praesēns
impetrā
vōs impetrāte
Imperātīvus futūrum
impetrātō
is / ea / id impetrātō
vōs impetrātōte
eī / eae / ea impetrantō
Īnfīnītīvus praesēns
impetrāre
Īnfīnītīvus perfectum
impetrāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
impetrātūrum esse
Participium praesēns
impetrāns
Participium futūrum
impetrātūrus
Gerundium (genitīvus)
impetrandī
Gerundium (datīvus)
impetrandō
Gerundium (accūsātīvus)
impetrandum
Gerundium (ablātīvus)
impetrandō
Supīnum (accūsātīvus)
impetrātum
Supīnum (ablātīvus)
impetrātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego impetror
impetrāris
is / ea / id impetrātur
nōs impetrāmur
vōs impetrāminī
eī / eae / ea impetrantur
Indicātīvus imperfectum
ego impetrābar
impetrābāris
is / ea / id impetrābātur
nōs impetrābāmur
vōs impetrābāminī
eī / eae / ea impetrābantur
Indicātīvus futūrum
ego impetrābor
impetrāberis
is / ea / id impetrābitur
nōs impetrābimur
vōs impetrābiminī
eī / eae / ea impetrābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego impetrer
impetrēris
is / ea / id impetrētur
nōs impetrēmur
vōs impetrēminī
eī / eae / ea impetrentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego impetrārer
impetrārēris
is / ea / id impetrārētur
nōs impetrārēmur
vōs impetrārēminī
eī / eae / ea impetrārentur
Imperātīvus praesēns
impetrāre
vōs impetrāminī
Imperātīvus futūrum
impetrātor
is / ea / id impetrātor
eī / eae / ea impetrantor
Īnfīnītīvus praesēns
impetrārī
Īnfīnītīvus perfectum
impetrātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
impetrātum īrī
Participium perfectum
impetrātus
Participium futūrum
impetrandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary