HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← assentio — definition

Conjugation of assentio

Regular CEFR B2
[asˈsɛn.ti.oː]

to assent or approve Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego assentiō
tū assentīs
is / ea / id assentit
nōs assentīmus
vōs assentītis
eī / eae / ea assentiunt
Indicātīvus imperfectum
ego assentiēbam
tū assentiēbās
is / ea / id assentiēbat
nōs assentiēbāmus
vōs assentiēbātis
eī / eae / ea assentiēbant
Indicātīvus futūrum
ego assentiam
tū assentiēs
is / ea / id assentiet
nōs assentiēmus
vōs assentiētis
eī / eae / ea assentient
Indicātīvus perfectum
ego assēnsī
tū assēnsistī
is / ea / id assēnsit
nōs assēnsimus
vōs assēnsistis
eī / eae / ea assēnsērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego assēnseram
tū assēnserās
is / ea / id assēnserat
nōs assēnserāmus
vōs assēnserātis
eī / eae / ea assēnserant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego assēnserō
tū assēnseris
is / ea / id assēnserit
nōs assēnserimus
vōs assēnseritis
eī / eae / ea assēnserint
Coniūnctīvus praesēns
ego assentiam
tū assentiās
is / ea / id assentiat
nōs assentiāmus
vōs assentiātis
eī / eae / ea assentiant
Coniūnctīvus imperfectum
ego assentīrem
tū assentīrēs
is / ea / id assentīret
nōs assentīrēmus
vōs assentīrētis
eī / eae / ea assentīrent
Coniūnctīvus perfectum
ego assēnserim
tū assēnserīs
is / ea / id assēnserit
nōs assēnserīmus
vōs assēnserītis
eī / eae / ea assēnserint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego assēnsissem
tū assēnsissēs
is / ea / id assēnsisset
nōs assēnsissēmus
vōs assēnsissētis
eī / eae / ea assēnsissent
Imperātīvus praesēns
tū assentī
vōs assentīte
Imperātīvus futūrum
tū assentītō
is / ea / id assentītō
vōs assentītōte
eī / eae / ea assentiuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— assentīre
Īnfīnītīvus perfectum
— assēnsisse
Īnfīnītīvus futūrum
— assēnsūrum esse
Participium praesēns
— assentiēns
Participium futūrum
— assēnsūrus
Gerundium (genitīvus)
— assentiendī
Gerundium (datīvus)
— assentiendō
Gerundium (accūsātīvus)
— assentiendum
Gerundium (ablātīvus)
— assentiendō
Supīnum (accūsātīvus)
— assēnsum
Supīnum (ablātīvus)
— assēnsū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego assentior
tū assentīris
is / ea / id assentītur
nōs assentīmur
vōs assentīminī
eī / eae / ea assentiuntur
Indicātīvus imperfectum
ego assentiēbar
tū assentiēbāris
is / ea / id assentiēbātur
nōs assentiēbāmur
vōs assentiēbāminī
eī / eae / ea assentiēbantur
Indicātīvus futūrum
ego assentiar
tū assentiēris
is / ea / id assentiētur
nōs assentiēmur
vōs assentiēminī
eī / eae / ea assentientur
Coniūnctīvus praesēns
ego assentiar
tū assentiāris
is / ea / id assentiātur
nōs assentiāmur
vōs assentiāminī
eī / eae / ea assentiantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego assentīrer
tū assentīrēris
is / ea / id assentīrētur
nōs assentīrēmur
vōs assentīrēminī
eī / eae / ea assentīrentur
Imperātīvus praesēns
tū assentīre
vōs assentīminī
Imperātīvus futūrum
tū assentītor
is / ea / id assentītor
eī / eae / ea assentiuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— assentīrī
Īnfīnītīvus perfectum
— assēnsum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— assēnsum īrī
Participium perfectum
— assēnsus
Participium futūrum
— assentiendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary