Conjugation of accognito
to notify, proclaim Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | accognitō |
| tū | accognitās |
| is / ea / id | accognitat |
| nōs | accognitāmus |
| vōs | accognitātis |
| eī / eae / ea | accognitant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | accognitābam |
| tū | accognitābās |
| is / ea / id | accognitābat |
| nōs | accognitābāmus |
| vōs | accognitābātis |
| eī / eae / ea | accognitābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | accognitābō |
| tū | accognitābis |
| is / ea / id | accognitābit |
| nōs | accognitābimus |
| vōs | accognitābitis |
| eī / eae / ea | accognitābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | accognitāvī |
| tū | accognitāvistī |
| is / ea / id | accognitāvit |
| nōs | accognitāvimus |
| vōs | accognitāvistis |
| eī / eae / ea | accognitāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | accognitāveram |
| tū | accognitāverās |
| is / ea / id | accognitāverat |
| nōs | accognitāverāmus |
| vōs | accognitāverātis |
| eī / eae / ea | accognitāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | accognitāverō |
| tū | accognitāveris |
| is / ea / id | accognitāverit |
| nōs | accognitāverimus |
| vōs | accognitāveritis |
| eī / eae / ea | accognitāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | accognitem |
| tū | accognitēs |
| is / ea / id | accognitet |
| nōs | accognitēmus |
| vōs | accognitētis |
| eī / eae / ea | accognitent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | accognitārem |
| tū | accognitārēs |
| is / ea / id | accognitāret |
| nōs | accognitārēmus |
| vōs | accognitārētis |
| eī / eae / ea | accognitārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | accognitāverim |
| tū | accognitāverīs |
| is / ea / id | accognitāverit |
| nōs | accognitāverīmus |
| vōs | accognitāverītis |
| eī / eae / ea | accognitāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | accognitāvissem |
| tū | accognitāvissēs |
| is / ea / id | accognitāvisset |
| nōs | accognitāvissēmus |
| vōs | accognitāvissētis |
| eī / eae / ea | accognitāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | accognitā |
| vōs | accognitāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | accognitātō |
| is / ea / id | accognitātō |
| vōs | accognitātōte |
| eī / eae / ea | accognitantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | accognitāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | accognitāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | accognitātūrum esse |
Participium praesēns
| — | accognitāns |
Participium futūrum
| — | accognitātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | accognitandī |
Gerundium (datīvus)
| — | accognitandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | accognitandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | accognitandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | accognitātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | accognitātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | accognitor |
| tū | accognitāris |
| is / ea / id | accognitātur |
| nōs | accognitāmur |
| vōs | accognitāminī |
| eī / eae / ea | accognitantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | accognitābar |
| tū | accognitābāris |
| is / ea / id | accognitābātur |
| nōs | accognitābāmur |
| vōs | accognitābāminī |
| eī / eae / ea | accognitābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | accognitābor |
| tū | accognitāberis |
| is / ea / id | accognitābitur |
| nōs | accognitābimur |
| vōs | accognitābiminī |
| eī / eae / ea | accognitābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | accogniter |
| tū | accognitēris |
| is / ea / id | accognitētur |
| nōs | accognitēmur |
| vōs | accognitēminī |
| eī / eae / ea | accognitentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | accognitārer |
| tū | accognitārēris |
| is / ea / id | accognitārētur |
| nōs | accognitārēmur |
| vōs | accognitārēminī |
| eī / eae / ea | accognitārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | accognitāre |
| vōs | accognitāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | accognitātor |
| is / ea / id | accognitātor |
| eī / eae / ea | accognitantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | accognitārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | accognitātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | accognitātum īrī |
Participium perfectum
| — | accognitātus |
Participium futūrum
| — | accognitandus |