Coniugazione di mandare
manˈdarepersona far andare qlcu in un luogo o assegnarlo a una determinata sede con uno scopo preciso L'ho mandato a comprarmi il giornale lo hanno mandato ad insegnare all'estero ucciderlo a. trattare qlcu i Ver definición completa →
Indicativo
Presente
| io | mando |
| tu | mandi |
| lui / lei / Lei | manda |
| noi | mandiamo |
| voi | mandate |
| loro | mandano |
Imperfetto
| io | mandavo |
| tu | mandavi |
| lui / lei / Lei | mandava |
| noi | mandavamo |
| voi | mandavate |
| loro | mandavano |
Passato remoto
| io | mandai |
| tu | mandasti |
| lui / lei / Lei | mandò |
| noi | mandammo |
| voi | mandaste |
| loro | mandarono |
Futuro
| io | manderò |
| tu | manderai |
| lui / lei / Lei | manderà |
| noi | manderemo |
| voi | manderete |
| loro | manderanno |
Condizionale
| io | manderei |
| tu | manderesti |
| lui / lei / Lei | manderebbe |
| noi | manderemmo |
| voi | mandereste |
| loro | manderebbero |
Congiuntivo
Presente
| io | mandi |
| tu | mandi |
| lui / lei / Lei | mandi |
| noi | mandiamo |
| voi | mandiate |
| loro | mandino |
Imperfetto
| io | mandassi |
| tu | mandassi |
| lui / lei / Lei | mandasse |
| noi | mandassimo |
| voi | mandaste |
| loro | mandassero |
Imperativo
Affermativo
| tu | manda |
| lui / lei / Lei | mandi |
| noi | mandiamo |
| voi | mandate |
| loro | mandino |