Conjugation of kundgøre
[ˈkɔnˌɡɶˀʌ]to announce (formally); to make (publicly) known Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | kundgøre |
Præsens
| jeg | kundgør |
| du | kundgør |
| han / hun / den / det | kundgør |
| vi | kundgør |
| I | kundgør |
| de | kundgør |
Præteritum
| jeg | kundgjorde |
| du | kundgjorde |
| han / hun / den / det | kundgjorde |
| vi | kundgjorde |
| I | kundgjorde |
| de | kundgjorde |
Perfektum
| — | har kundgjort |
Imperativ
| — | kundgør |
Perfektum participium
| — | kundgjort |
Præsens participium
| — | kundgørende |
Passiv
Infinitiv
| — | kundgøres |
Præsens
| jeg | kundgøres |
| du | kundgøres |
| han / hun / den / det | kundgøres |
| vi | kundgøres |
| I | kundgøres |
| de | kundgøres |
Præteritum
| jeg | kundgjordes |
| du | kundgjordes |
| han / hun / den / det | kundgjordes |
| vi | kundgjordes |
| I | kundgjordes |
| de | kundgjordes |