Conjugation of grundlægge
to establish, found Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | grundlægge |
Præsens
| jeg | grundlægger |
| du | grundlægger |
| han / hun / den / det | grundlægger |
| vi | grundlægger |
| I | grundlægger |
| de | grundlægger |
Præteritum
| jeg | grundlagde |
| du | grundlagde |
| han / hun / den / det | grundlagde |
| vi | grundlagde |
| I | grundlagde |
| de | grundlagde |
Perfektum
| — | har grundlagt |
Imperativ
| — | grundlæg |
Perfektum participium
| — | grundlagt |
Præsens participium
| — | grundlæggende |
Passiv
Infinitiv
| — | grundlagdes |
Præsens
| jeg | grundlagdes |
| du | grundlagdes |
| han / hun / den / det | grundlagdes |
| vi | grundlagdes |
| I | grundlagdes |
| de | grundlagdes |