Conjugation of وصد
to bid to be cautious, to intimidate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَصَد |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَصَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَصَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَصَدَ |
| نَحْنُ | وَصَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَصَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَصَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَصِدُ |
| نَحْنُ | نَصِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَصِدَ |
| نَحْنُ | نَصِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَصِدْ |
| نَحْنُ | نَصِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صِدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَصَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَصَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَصَدَتْ |
| نَحْنُ | وَصَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَصَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَصَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَصِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَصِدُ |
| نَحْنُ | نَصِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَصِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصِدَ |
| نَحْنُ | نَصِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَصِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَصِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَصِدْ |
| نَحْنُ | نَصِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَصِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَصِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | صِدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | صِدْنَ |