مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَوْسِيد |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَسَّدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَسَّدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَسَّدَ |
| نَحْنُ | وَسَّدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَسَّدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَسَّدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوَسِّدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدُ |
| هُوَ / هِيَ | يُوَسِّدُ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوَسِّدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدَ |
| هُوَ / هِيَ | يُوَسِّدَ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوَسِّدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدْ |
| هُوَ / هِيَ | يُوَسِّدْ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَسِّدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَسِّدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَسَّدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَسَّدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَسَّدَتْ |
| نَحْنُ | وَسَّدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَسَّدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَسَّدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُوَسِّدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُوَسِّدُ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُوَسِّدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوَسِّدَ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُوَسِّدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُوَسِّدِي |
| هُوَ / هِيَ | تُوَسِّدْ |
| نَحْنُ | نُوَسِّدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُوَسِّدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُوَسِّدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَسِّدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَسِّدْنَ |