Conjugation of وجه
wa.d͡ʒu.hato raise to eminence, to distinguish, to honor Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | وَجَاهَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَجُهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَجُهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَجُهَ |
| نَحْنُ | وَجُهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَجُهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَجُهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَوْجُهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهُ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْجُهُ |
| نَحْنُ | نَوْجُهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَوْجُهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهَ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْجُهَ |
| نَحْنُ | نَوْجُهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَوْجُهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهْ |
| هُوَ / هِيَ | يَوْجُهْ |
| نَحْنُ | نَوْجُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُوجُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُوجُهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَجُهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَجُهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَجُهَتْ |
| نَحْنُ | وَجُهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَجُهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَجُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَوْجُهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَوْجُهُ |
| نَحْنُ | نَوْجُهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَوْجُهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَوْجُهَ |
| نَحْنُ | نَوْجُهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَوْجُهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَوْجُهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَوْجُهْ |
| نَحْنُ | نَوْجُهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَوْجُهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَوْجُهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُوجُهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُوجُهْنَ |