Conjugation of وحد
to unify, to unite, to reduce to one Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حِدَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | وَحَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَحَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | وَحَدَ |
| نَحْنُ | وَحَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَحَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | وَحَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِدُ |
| نَحْنُ | نَحِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِدَ |
| نَحْنُ | نَحِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحِدْ |
| نَحْنُ | نَحِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | وَحَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | وَحَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | وَحَدَتْ |
| نَحْنُ | وَحَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | وَحَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | وَحَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحِدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحِدُ |
| نَحْنُ | نَحِدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحِدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِدَ |
| نَحْنُ | نَحِدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحِدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحِدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحِدْ |
| نَحْنُ | نَحِدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحِدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحِدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | حِدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حِدْنَ |