Conjugation of هن
to groan from desire Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَنّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَنَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَنَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَنَّ |
| نَحْنُ | هَنَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَنَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهِنُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِنُّ |
| نَحْنُ | نَهِنُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِنُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِنُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِنَّ |
| نَحْنُ | نَهِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِنُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهِنَّ |
| نَحْنُ | نَهِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهِنُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهِنُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هِنُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَنَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَنَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَنَّتْ |
| نَحْنُ | هَنَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَنَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَنَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهِنُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهِنُّ |
| نَحْنُ | نَهِنُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهِنَّ |
| نَحْنُ | نَهِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهِنَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهِنِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهِنَّ |
| نَحْنُ | نَهِنَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْنِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْنِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هِنِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْنِنَّ |