Conjugation of هضب
to march along in a foolish manner Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَضْب |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَضَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَضَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَضَبَ |
| نَحْنُ | هَضَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَضَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَضَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْضِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْضِبُ |
| نَحْنُ | نَهْضِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْضِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْضِبَ |
| نَحْنُ | نَهْضِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْضِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَهْضِبْ |
| نَحْنُ | نَهْضِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْضِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْضِبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَضَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَضَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَضَبَتْ |
| نَحْنُ | هَضَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَضَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَضَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهْضِبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهْضِبُ |
| نَحْنُ | نَهْضِبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهْضِبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهْضِبَ |
| نَحْنُ | نَهْضِبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهْضِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهْضِبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَهْضِبْ |
| نَحْنُ | نَهْضِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْضِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْضِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِهْضِبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِهْضِبْنَ |