مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | هَدّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | هَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَدَدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | هَدَّ |
| نَحْنُ | هَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَدَدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | هَدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُدُّ |
| نَحْنُ | نَهُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُدُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُدُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُدَّ |
| نَحْنُ | نَهُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُدُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَهُدَّ |
| نَحْنُ | نَهُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهُدُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَهُدُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هُدُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | هَدَدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | هَدَدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | هَدَّتْ |
| نَحْنُ | هَدَدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | هَدَدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | هَدَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَهُدُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَهُدُّ |
| نَحْنُ | نَهُدُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَهُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهُدَّ |
| نَحْنُ | نَهُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْدُدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَهُدَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَهُدِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَهُدَّ |
| نَحْنُ | نَهُدَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَهْدُدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَهْدُدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | هُدِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُهْدُدْنَ |