Conjugation of نوى
to be far, to be distant, to be removed Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نِيَّة |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَوَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَوَى |
| نَحْنُ | نَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَوَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَوَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِي |
| هُوَ / هِيَ | يَنْوِي |
| نَحْنُ | نَنْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْوِ |
| نَحْنُ | نَنْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْوُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَوَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَوَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَوَتْ |
| نَحْنُ | نَوَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَوَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَوَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْوِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْوِي |
| نَحْنُ | نَنْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْوِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْوِيَ |
| نَحْنُ | نَنْوِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْوِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْوِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْوِ |
| نَحْنُ | نَنْوِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْوِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْوِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْوِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْوِينَ |