Conjugation of نيف
to exceed, to surpass, to go over, to overreach Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَنْيِيف |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَيَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَيَّفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَيَّفَ |
| نَحْنُ | نَيَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَيَّفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَيَّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَيِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَيِّفُ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَيِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَيِّفَ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَيِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَيِّفْ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَيِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَيِّفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَيَّفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَيَّفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَيَّفَتْ |
| نَحْنُ | نَيَّفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَيَّفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَيَّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَيِّفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنَيِّفُ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَيِّفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَيِّفَ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَيِّفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَيِّفِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَيِّفْ |
| نَحْنُ | نُنَيِّفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَيِّفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَيِّفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَيِّفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَيِّفْنَ |