Conjugation of نكف
to reject to do, to abstain from Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَكْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَفَ |
| نَحْنُ | نَكَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكُفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكُفُ |
| نَحْنُ | نَنْكُفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكُفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكُفَ |
| نَحْنُ | نَنْكُفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْكُفْ |
| نَحْنُ | نَنْكُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْكُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْكُفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَكَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَكَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَكَفَتْ |
| نَحْنُ | نَكَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَكَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَكَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْكُفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكُفُ |
| نَحْنُ | نَنْكُفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْكُفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكُفَ |
| نَحْنُ | نَنْكُفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْكُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْكُفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْكُفْ |
| نَحْنُ | نَنْكُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْكُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْكُفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْكُفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْكُفْنَ |