Conjugation of نفد
to be exhausted Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَفَاد |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفِدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفِدْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَفِدَ |
| نَحْنُ | نَفِدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفِدْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفِدُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَدُ |
| نَحْنُ | نَنْفَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَدَ |
| نَحْنُ | نَنْفَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْفَدْ |
| نَحْنُ | نَنْفَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفِدْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفِدْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَفِدَتْ |
| نَحْنُ | نَفِدْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفِدْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفِدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْفَدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَدُ |
| نَحْنُ | نَنْفَدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْفَدَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَدَ |
| نَحْنُ | نَنْفَدَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْفَدْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْفَدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْفَدْ |
| نَحْنُ | نَنْفَدْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفَدْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفَدْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْفَدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفَدْنَ |