Conjugation of نف
to blow one's nose Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَفّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَّ |
| نَحْنُ | نَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنِفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنِفُّ |
| نَحْنُ | نَنِفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنِفُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنِفُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنِفَّ |
| نَحْنُ | نَنِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنِفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنِفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَنِفَّ |
| نَحْنُ | نَنِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنِفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنِفُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نِفُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَفَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَفَّتْ |
| نَحْنُ | نَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَفَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَفَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنِفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنِفُّ |
| نَحْنُ | نَنِفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَنِفَّ |
| نَحْنُ | نَنِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفِفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنِفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنِفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَنِفَّ |
| نَحْنُ | نَنِفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْفِفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْفِفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نِفِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْفِفْنَ |