مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَنْسِيَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَسَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَسَّيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَسَّى |
| نَحْنُ | نَسَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَسَّيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَسَّوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَسِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّي |
| هُوَ / هِيَ | يُنَسِّي |
| نَحْنُ | نُنَسِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَسِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّيَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَسِّيَ |
| نَحْنُ | نُنَسِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَسِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَسِّ |
| نَحْنُ | نُنَسِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَسِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَسُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَسَّيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَسَّيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَسَّتْ |
| نَحْنُ | نَسَّيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَسَّيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَسَّيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَسِّي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنَسِّي |
| نَحْنُ | نُنَسِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَسِّيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَسِّيَ |
| نَحْنُ | نُنَسِّيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسِّينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَسِّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَسِّي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَسِّ |
| نَحْنُ | نُنَسِّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَسِّينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَسِّينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَسِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَسِّينَ |