Conjugation of ندا
to invite Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَدْو |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَدَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَدَوْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَدَا |
| نَحْنُ | نَدَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَدَوْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَدَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْدُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدُو |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدُو |
| نَحْنُ | نَنْدُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْدُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدُوَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدُوَ |
| نَحْنُ | نَنْدُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْدُ |
| نَحْنُ | نَنْدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْدُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَدَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَدَوْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَدَتْ |
| نَحْنُ | نَدَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَدَوْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَدَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْدُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدُو |
| نَحْنُ | نَنْدُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْدُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدُوَ |
| نَحْنُ | نَنْدُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُونَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْدُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْدِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْدُ |
| نَحْنُ | نَنْدُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْدُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْدُونَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُنْدِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُنْدُونَ |