Conjugation of نجذ
to bite vehemently Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَجْذ |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَجَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَجَذْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَجَذَ |
| نَحْنُ | نَجَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَجَذْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَجَذُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْجِذُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْجِذُ |
| نَحْنُ | نَنْجِذُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْجِذَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْجِذَ |
| نَحْنُ | نَنْجِذَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْجِذْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنْجِذْ |
| نَحْنُ | نَنْجِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْجِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْجِذُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَجَذْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَجَذْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَجَذَتْ |
| نَحْنُ | نَجَذْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَجَذْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَجَذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنْجِذُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنْجِذُ |
| نَحْنُ | نَنْجِذُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنْجِذَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْجِذَ |
| نَحْنُ | نَنْجِذَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنْجِذْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنْجِذِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنْجِذْ |
| نَحْنُ | نَنْجِذْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنْجِذْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنْجِذْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِنْجِذِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِنْجِذْنَ |