Conjugation of نافر
to avoid, to keep away, to have an aversion Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُنَافَرَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | نَافَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَرَ |
| نَحْنُ | نَافَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَافَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَافِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرُ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِرُ |
| نَحْنُ | نُنَافِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَافِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرَ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِرَ |
| نَحْنُ | نُنَافِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَافِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرْ |
| هُوَ / هِيَ | يُنَافِرْ |
| نَحْنُ | نُنَافِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافِرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نَافَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَرَتْ |
| نَحْنُ | نَافَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نَافَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُنَافِرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِرُ |
| نَحْنُ | نُنَافِرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُنَافِرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِرَ |
| نَحْنُ | نُنَافِرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُنَافِرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُنَافِرِي |
| هُوَ / هِيَ | تُنَافِرْ |
| نَحْنُ | نُنَافِرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُنَافِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُنَافِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نَافِرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نَافِرْنَ |