Conjugation of ناف
to exceed, to surpass, to go over Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | نَوْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | نُفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نُفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَ |
| نَحْنُ | نُفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نُفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | نَافُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنُوفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُوفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَنُوفُ |
| نَحْنُ | نَنُوفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُوفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُوفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنُوفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُوفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَنُوفَ |
| نَحْنُ | نَنُوفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُوفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُوفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَنُفْ |
| نَحْنُ | نَنُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُوفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُوفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نُوفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | نُفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | نُفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | نَافَتْ |
| نَحْنُ | نُفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نُفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | نُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَنُوفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُوفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَنُوفُ |
| نَحْنُ | نَنُوفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَنُوفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُوفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنُوفَ |
| نَحْنُ | نَنُوفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَنُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَنُوفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَنُفْ |
| نَحْنُ | نَنُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَنُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَنُفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | نُوفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | نُفْنَ |