Conjugation of لحن
to accuse of mispronouncing or employing barbarisms in speaking Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | لَحْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | لَحَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَحَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | لَحَنَ |
| نَحْنُ | لَحَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَحَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | لَحَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْحَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنُ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَنُ |
| نَحْنُ | نَلْحَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْحَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنَ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَنَ |
| نَحْنُ | نَلْحَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْحَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَنْ |
| نَحْنُ | نَلْحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْحَنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | لَحَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَحَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | لَحَنَتْ |
| نَحْنُ | لَحَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَحَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | لَحَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْحَنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَنُ |
| نَحْنُ | نَلْحَنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْحَنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَنَ |
| نَحْنُ | نَلْحَنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْحَنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَنِي |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَنْ |
| نَحْنُ | نَلْحَنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْحَنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْحَنَّ |