Conjugation of لحى
to decorticate, to strip of the bark Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | لَحْي |
الْمَاضِي
| أَنَا | لَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَحَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | لَحَى |
| نَحْنُ | لَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَحَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | لَحَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْحَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَى |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَى |
| نَحْنُ | نَلْحَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَوْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْحَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَى |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَى |
| نَحْنُ | نَلْحَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَوْا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَلْحَ |
| نَحْنُ | نَلْحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَوْا |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَوْا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْحَوْا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | لَحَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | لَحَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | لَحَتْ |
| نَحْنُ | لَحَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | لَحَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | لَحَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَلْحَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَيْنَ |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَى |
| نَحْنُ | نَلْحَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَلْحَى |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَى |
| نَحْنُ | نَلْحَى |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَلْحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَلْحَيْ |
| هُوَ / هِيَ | تَلْحَ |
| نَحْنُ | نَلْحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَلْحَيْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَلْحَيْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِلْحَيْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِلْحَيْنَ |