Conjugation of كبح
to pull by the bridle, in order that it might stop Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَبْح |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَبَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَبَحْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَبَحَ |
| نَحْنُ | كَبَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَبَحْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَبَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْبَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْبَحُ |
| نَحْنُ | نَكْبَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْبَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْبَحَ |
| نَحْنُ | نَكْبَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْبَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْبَحْ |
| نَحْنُ | نَكْبَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْبَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْبَحُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَبَحْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَبَحْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَبَحَتْ |
| نَحْنُ | كَبَحْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَبَحْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَبَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْبَحُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكْبَحُ |
| نَحْنُ | نَكْبَحُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْبَحَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْبَحَ |
| نَحْنُ | نَكْبَحَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْبَحْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْبَحِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْبَحْ |
| نَحْنُ | نَكْبَحْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْبَحْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْبَحْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْبَحِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْبَحْنَ |