Conjugation of قنب
to put forth the قُنَّابَة (qunnāba, “leaves in which an ear of grain is enveloped”) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | قُنُوب |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَنَبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَنَبَ |
| نَحْنُ | قَنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَنَبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَنَبُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْنُبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْنُبُ |
| نَحْنُ | نَقْنُبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْنُبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْنُبَ |
| نَحْنُ | نَقْنُبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْنُبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَقْنُبْ |
| نَحْنُ | نَقْنُبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُقْنُبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُقْنُبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَنَبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَنَبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَنَبَتْ |
| نَحْنُ | قَنَبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَنَبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَنَبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقْنُبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَقْنُبُ |
| نَحْنُ | نَقْنُبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقْنُبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْنُبَ |
| نَحْنُ | نَقْنُبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقْنُبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقْنُبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقْنُبْ |
| نَحْنُ | نَقْنُبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْنُبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْنُبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُقْنُبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُقْنُبْنَ |