Conjugation of قف
to ruffle, to shrivel Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | قُفُوف |
الْمَاضِي
| أَنَا | قَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَفَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَفَّ |
| نَحْنُ | قَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَفَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقُفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَقُفُّ |
| نَحْنُ | نَقُفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقُفُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقُفُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَقُفَّ |
| نَحْنُ | نَقُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقُفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقُفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَقُفَّ |
| نَحْنُ | نَقُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقُفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقُفُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قُفُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قَفَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَفَّتْ |
| نَحْنُ | قَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قَفَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قَفَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقُفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَقُفُّ |
| نَحْنُ | نَقُفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْفُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَقُفَّ |
| نَحْنُ | نَقُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْفُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقُفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَقُفَّ |
| نَحْنُ | نَقُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقْفُفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قُفِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُقْفُفْنَ |