Conjugation of فيأ
to shade Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | تَفْيِيء |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَيَّأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَيَّأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَيَّأَ |
| نَحْنُ | فَيَّأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَيَّأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَيَّؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَيِّئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَيِّئُ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَيِّئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَيِّئَ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَيِّئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَيِّئْ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَيِّئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَيِّئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَيَّأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَيَّأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَيَّأَتْ |
| نَحْنُ | فَيَّأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَيَّأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَيَّأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَيِّئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفَيِّئُ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَيِّئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَيِّئَ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَيِّئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَيِّئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَيِّئْ |
| نَحْنُ | نُفَيِّئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَيِّئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَيِّئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَيِّئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَيِّئْنَ |