Conjugation of قاء
qaː.ʔato send, throw, or cast out; to eject; to emit; to spew; to vomit Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | قَيْء |
الْمَاضِي
| أَنَا | قِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قِئْتَ |
| هُوَ / هِيَ | قَاءَ |
| نَحْنُ | قِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قِئْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | قَائُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِيءُ |
| هُوَ / هِيَ | يَقِيءُ |
| نَحْنُ | نَقِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِيئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِيئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِيءَ |
| هُوَ / هِيَ | يَقِيءَ |
| نَحْنُ | نَقِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِيئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يَقِئْ |
| نَحْنُ | نَقِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِيئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قِيئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | قِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | قِئْتِ |
| هُوَ / هِيَ | قَاءَتْ |
| نَحْنُ | قِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قِئْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | قِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَقِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِيئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَقِيءُ |
| نَحْنُ | نَقِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَقِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقِيءَ |
| نَحْنُ | نَقِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَقِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَقِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَقِئْ |
| نَحْنُ | نَقِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَقِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَقِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | قِيئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | قِئْنَ |