Conjugation of فلق
to cause to break (dawn) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَلْق |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَلَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَلَقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَلَقَ |
| نَحْنُ | فَلَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَلَقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَلَقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْلِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْلِقُ |
| نَحْنُ | نَفْلِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْلِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْلِقَ |
| نَحْنُ | نَفْلِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْلِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْلِقْ |
| نَحْنُ | نَفْلِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْلِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْلِقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَلَقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَلَقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَلَقَتْ |
| نَحْنُ | فَلَقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَلَقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَلَقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْلِقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْلِقُ |
| نَحْنُ | نَفْلِقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْلِقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْلِقَ |
| نَحْنُ | نَفْلِقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْلِقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْلِقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْلِقْ |
| نَحْنُ | نَفْلِقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْلِقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْلِقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْلِقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْلِقْنَ |