Conjugation of فنك
to abide by, to persist, to insist, to continue uniformly, to apply oneself constantly, to engage, to subdue Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فُنُوك |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَنَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَنَكْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَنَكَ |
| نَحْنُ | فَنَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَنَكْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَنَكُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْنُكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْنُكُ |
| نَحْنُ | نَفْنُكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْنُكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْنُكَ |
| نَحْنُ | نَفْنُكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْنُكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْنُكْ |
| نَحْنُ | نَفْنُكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْنُكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْنُكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَنَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَنَكْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَنَكَتْ |
| نَحْنُ | فَنَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَنَكْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَنَكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْنُكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْنُكُ |
| نَحْنُ | نَفْنُكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْنُكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْنُكَ |
| نَحْنُ | نَفْنُكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْنُكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْنُكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْنُكْ |
| نَحْنُ | نَفْنُكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْنُكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْنُكْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْنُكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْنُكْنَ |