Conjugation of فقه
to be knowledgeable, especially in matters of jurisprudence Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فِقْه |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَقِهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَقِهْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَقِهَ |
| نَحْنُ | فَقِهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَقِهْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَقِهُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْقَهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْقَهُ |
| نَحْنُ | نَفْقَهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْقَهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْقَهَ |
| نَحْنُ | نَفْقَهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْقَهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْقَهْ |
| نَحْنُ | نَفْقَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْقَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْقَهُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَقِهْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَقِهْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَقِهَتْ |
| نَحْنُ | فَقِهْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَقِهْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَقِهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْقَهُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْقَهُ |
| نَحْنُ | نَفْقَهُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْقَهَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْقَهَ |
| نَحْنُ | نَفْقَهَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْقَهْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْقَهِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْقَهْ |
| نَحْنُ | نَفْقَهْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْقَهْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْقَهْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْقَهِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْقَهْنَ |