Conjugation of فض
to break open Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَضّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَضَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَضَضْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَضَّ |
| نَحْنُ | فَضَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَضَضْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَضُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُضُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُضُّ |
| نَحْنُ | نَفُضُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُضُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُضُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُضَّ |
| نَحْنُ | نَفُضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُضُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُضُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُضَّ |
| نَحْنُ | نَفُضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُضُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُضُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُضُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَضَضْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَضَضْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَضَّتْ |
| نَحْنُ | فَضَضْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَضَضْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَضَضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُضُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفُضُّ |
| نَحْنُ | نَفُضُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُضَّ |
| نَحْنُ | نَفُضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُضْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُضَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُضِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُضَّ |
| نَحْنُ | نَفُضَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُضْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُضْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُضِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْضُضْنَ |