Conjugation of فضل
to exceed or outdo (especially in virtue, merit, or worth); to outworth Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَضْل |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَضَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَضَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَضَلَ |
| نَحْنُ | فَضَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَضَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَضَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْضُلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْضُلُ |
| نَحْنُ | نَفْضُلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْضُلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْضُلَ |
| نَحْنُ | نَفْضُلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْضُلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْضُلْ |
| نَحْنُ | نَفْضُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْضُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْضُلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَضَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَضَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَضَلَتْ |
| نَحْنُ | فَضَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَضَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَضَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْضُلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْضُلُ |
| نَحْنُ | نَفْضُلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْضُلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْضُلَ |
| نَحْنُ | نَفْضُلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْضُلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْضُلِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْضُلْ |
| نَحْنُ | نَفْضُلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْضُلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْضُلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُفْضُلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْضُلْنَ |