Conjugation of غدر
to betray, desert, let down, forsake Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | غَدْر |
الْمَاضِي
| أَنَا | غَدَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَدَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | غَدَرَ |
| نَحْنُ | غَدَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَدَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | غَدَرُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَغْدُرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرُ |
| هُوَ / هِيَ | يَغْدُرُ |
| نَحْنُ | نَغْدُرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَغْدُرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرَ |
| هُوَ / هِيَ | يَغْدُرَ |
| نَحْنُ | نَغْدُرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَغْدُرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرْ |
| هُوَ / هِيَ | يَغْدُرْ |
| نَحْنُ | نَغْدُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُغْدُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُغْدُرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | غَدَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | غَدَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | غَدَرَتْ |
| نَحْنُ | غَدَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | غَدَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | غَدَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَغْدُرُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَغْدُرُ |
| نَحْنُ | نَغْدُرُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَغْدُرَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَغْدُرَ |
| نَحْنُ | نَغْدُرَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَغْدُرْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَغْدُرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَغْدُرْ |
| نَحْنُ | نَغْدُرْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَغْدُرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَغْدُرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُغْدُرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُغْدُرْنَ |