Conjugation of عفت
ʕa.fa.tato speak Arabic with difficulty, to struggle with or mangle the language Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | عَفْت |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَفَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | عَفَتَ |
| نَحْنُ | عَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَفَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَفَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْفِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفِتُ |
| نَحْنُ | نَعْفِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْفِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفِتَ |
| نَحْنُ | نَعْفِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْفِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفِتْ |
| نَحْنُ | نَعْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْفِتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَفَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | عَفَتَتْ |
| نَحْنُ | عَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَفَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَفَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْفِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفِتُ |
| نَحْنُ | نَعْفِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْفِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفِتَ |
| نَحْنُ | نَعْفِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْفِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفِتْ |
| نَحْنُ | نَعْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفِتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِعْفِتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِعْفِتْنَ |