Conjugation of عفا
ʕa.faːto be obliterated, to be cleared, to be amnestied Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | عَفْو |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَفَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَفَوْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَفَا |
| نَحْنُ | عَفَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَفَوْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَفَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْفُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفُو |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفُو |
| نَحْنُ | نَعْفُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْفُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفُوَ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفُوَ |
| نَحْنُ | نَعْفُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَعْفُ |
| نَحْنُ | نَعْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُعْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُعْفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَفَوْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَفَوْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَفَتْ |
| نَحْنُ | عَفَوْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَفَوْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَفَوْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَعْفُو |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفُو |
| نَحْنُ | نَعْفُو |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَعْفُوَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفُوَ |
| نَحْنُ | نَعْفُوَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَعْفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَعْفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَعْفُ |
| نَحْنُ | نَعْفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَعْفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَعْفُونَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُعْفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُعْفُونَ |