Conjugation of عاون
to help, to assist Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُعَاوَنَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | عَاوَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَاوَنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | عَاوَنَ |
| نَحْنُ | عَاوَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَاوَنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | عَاوَنُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَاوِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنُ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَاوِنُ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَاوِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنَ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَاوِنَ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَاوِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يُعَاوِنْ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَاوِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَاوِنُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | عَاوَنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَاوَنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | عَاوَنَتْ |
| نَحْنُ | عَاوَنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَاوَنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | عَاوَنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُعَاوِنُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُعَاوِنُ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُعَاوِنَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَاوِنَ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُعَاوِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُعَاوِنِي |
| هُوَ / هِيَ | تُعَاوِنْ |
| نَحْنُ | نُعَاوِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُعَاوِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يُعَاوِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | عَاوِنِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | عَاوِنَّ |