Conjugation of طاب
to seem suitable, to remit, to do well Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | طِيب |
الْمَاضِي
| أَنَا | طِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِبْتَ |
| هُوَ / هِيَ | طَابَ |
| نَحْنُ | طِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِبْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | طَابُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِيبُ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِيبُ |
| نَحْنُ | نَطِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِيبُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِيبُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِيبَ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِيبَ |
| نَحْنُ | نَطِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِيبُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِبْ |
| هُوَ / هِيَ | يَطِبْ |
| نَحْنُ | نَطِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِيبُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِيبُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِيبُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | طِبْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِبْتِ |
| هُوَ / هِيَ | طَابَتْ |
| نَحْنُ | طِبْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِبْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | طِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَطِيبُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِيبِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَطِيبُ |
| نَحْنُ | نَطِيبُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَطِيبَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطِيبَ |
| نَحْنُ | نَطِيبَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِبْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَطِبْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَطِيبِي |
| هُوَ / هِيَ | تَطِبْ |
| نَحْنُ | نَطِبْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَطِبْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَطِبْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | طِيبِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | طِبْنَ |