Conjugation of ضرى
to hound, to attach, to instigate Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَرَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَرَيْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ضَرَى |
| نَحْنُ | ضَرَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَرَيْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَرَوْا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضْرِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِي |
| هُوَ / هِيَ | يَضْرِي |
| نَحْنُ | نَضْرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضْرِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِيَ |
| هُوَ / هِيَ | يَضْرِيَ |
| نَحْنُ | نَضْرِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضْرِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِ |
| هُوَ / هِيَ | يَضْرِ |
| نَحْنُ | نَضْرِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِضْرِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِضْرُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَرَيْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَرَيْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ضَرَتْ |
| نَحْنُ | ضَرَيْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَرَيْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَرَيْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضْرِي |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَضْرِي |
| نَحْنُ | نَضْرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرِينَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضْرِيَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضْرِيَ |
| نَحْنُ | نَضْرِيَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرِينَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضْرِ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْرِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضْرِ |
| نَحْنُ | نَضْرِ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْرِينَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْرِينَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِضْرِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِضْرِينَ |