Conjugation of ضعف
to geminate (a consonant) Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | ضُعْف |
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَعُفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَعُفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | ضَعُفَ |
| نَحْنُ | ضَعُفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَعُفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَعُفُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضْعُفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفُ |
| هُوَ / هِيَ | يَضْعُفُ |
| نَحْنُ | نَضْعُفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضْعُفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفَ |
| هُوَ / هِيَ | يَضْعُفَ |
| نَحْنُ | نَضْعُفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضْعُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفْ |
| هُوَ / هِيَ | يَضْعُفْ |
| نَحْنُ | نَضْعُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُضْعُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُضْعُفُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | ضَعُفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | ضَعُفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | ضَعُفَتْ |
| نَحْنُ | ضَعُفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | ضَعُفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | ضَعُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَضْعُفُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَضْعُفُ |
| نَحْنُ | نَضْعُفُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَضْعُفَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضْعُفَ |
| نَحْنُ | نَضْعُفَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَضْعُفْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَضْعُفِي |
| هُوَ / هِيَ | تَضْعُفْ |
| نَحْنُ | نَضْعُفْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَضْعُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَضْعُفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اُضْعُفِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُضْعُفْنَ |